მთავარირეგისტრაციაშესვლა Findout.Com
ორშაბათი, 21.10.2019, 22:50
შესვლის ფორმა
საიტის მენიუ

სექციის კატეგორიები
მოთხრობა
რელიგია
მატიანე
რომანი
ლექსი
პოემა
ესე

მინი-ჩეთი

ჩვენი გამოკითხვა
რომელი მწერალი მოგწონს?
სულ უპასუხა: 155

სტატისტიკა

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0

ძებნა

კალენდარი
«  ივნისი 2011  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930

ჩანაწერების არქივი

საიტის მეგობრები

მთავარი » 2011 » ივნისი » 05
რაც უნდა ვიყო მართლა მორჩილი,

ერთი ხმა მეც მაქვს - მომეცით სიტყვა;

არ მინდა ვიყო მე მონოზანი,

თუ მოგონება სირცხვილით მირტყამს.

ჩემო ტფილისო, როცა ვიგონებ,

რომ გალეწიეს ბავშვების კალო,

მეც მინდა ტანჯვა გავიზიარო,

მეც მინდა ცემით რომ დავიღალო.


სრულად ნახვა
Категория: პოემა | Просмотров: 790 | Добавил: kela | Дата: 05.06.2011 | Комментарии (0)

კარი პირველი-
თორმეტი წლიდან მე არ მაცლიდნენ
ცხოვრებას დიდი ოქროს ჩიტები...
მე დამქაშები საიდუმლო ჰანგებში მცდიდნენ,
თორმეტი წლიდან მე ბრაზიან კაცს ვეჭიდები.
ყოველდღე მოდის სიღარიბე...
დილები – ბურით...
გადამიშენდნენ დღეს წითელი ხარები,
დაობდა ზეცა, დაიფარა ბნელ ფაიფურით...
დაინგრა ტვინი... დავეხეტები.
მზიანს მიპირებს ღამე ჩათრევას;
ხანჯლიან შვადღეს ვერ ვიხედები,


სრულად ნახვა
Категория: პოემა | Просмотров: 592 | Добавил: kela | Дата: 05.06.2011 | Комментарии (0)

ჰოსპიტლიდან გამოვიდა და ძველი „06" ჟიგულისაკენ გაემართა.თხუთმეტი წლის წინ შეიძინა , ოთხმოცდა ექვსში, საბჭოთა პერიოდში ქარხანაში ინჟინრად მუშაობდა, ისიც ჩაეწერა რიგში და იყიდა. კარები გამოაღო , ჩაჯდა, წინა სავარძლებს შორის მოთავსებული დაფა ,ზედ რომ ტაქსი ეწერა, მარცხენა ხელით ავტომობილს ზემოთ მიამაგრა.
ჰოსპიტალში ქირურგის სანახავად იყო მისული. შუათანა ქალიშვილს ოპერაცია სჭირდებოდა.მანამდე კი მრავალ ექიმს შეხვდა.ყველამ ერთი და იგივე უთხრა, ხარჯი 300 დოლარზე ნაკლები არ იქნებაო.სამხედრო ქირურგი კი ბოლოს ერთმა, ძველმა ნაცნობმა ურჩია.„ის თავისი საქმის ოსტატია,თანაც ხარბი არაა".
მართლაც საუბარი კარგად წარიმართა.150–ზე შეთანხმდნენ, 50 დოლარი კი დამხმარეებზე დაიხარჯებოდა. 150 უკვე ჰქონდა. მას შემდეგ რაც ექიმებმა იგი ოპერაციის აუცილებლობაში დაარწმუნეს, ბავშვებს ლუკმა–პურს აკლებდა და როგორღაც მანეთ– მანეთ შეაგროვა.ახლა კი 50 დოლარი უკლდა. ფიქრობდა იქნებ ნაცნობ მეგობრებისაგან ესესხა და როგორმე 200 გაეხადა.„დაწყევლილი დროა,ვინმესგან ვალის აღებისასაც ოფლში იწურები – გულმართალსა და ჯომარდს ფული არ აქვს ,ფულიანს კი გული".
„ნარიმანოვის " მეტროსთან რომ მივიდა, გაიფიქრა, იქნებ სახლში შეევლო და ცოლი გაეხარებინა.მაგრამ შეამჩნია რომ , გაჩერებაზე რომელზეც თვითონ ჩერდებოდა და კლიენტებს ელოდა, სხვა ტაქსი არ იყო, გადაიფიქრა. შვიდ წელიწადზე მეტი იყო , რაც ეს გაჩერება მის სამუშაო ადგილად იყო ქცეული. ქუჩის ბოლოში მდებარე ქარხანა, სადაც ჩვიდმეტი წელი იმუშავა და ჯილდოს–ჯილდოზე იღებდა,ნელი–ნელ ამცირებდა თავის ნაწარმს, ბოლოს კი ყველას თვალწინ მოუკეტა კარები და ბოქლომი დაიდო. რამდენიმე თვე სამუშაოს ეძებდა. ყველა იმედი რომ გადაეწურა და მეზობელი ისლამის რჩევით საჭეს მიუჯდა, თავისი ჟიგული ტაქსად აქცია, ცოლ–შვილს მშიერს არ ტოვებდა. ისლამი ერთ დროს ცნობილ კულტ საქონლის სავაჭრო ბაზაში მუშაობდა.შეძლებულად ცხოვრობდა. მეზობლებსაც ხელს უმართავდა, ვისაც რა დასჭირდებოდა, საწყობიდან მოჰქონდა, თავის ფასში .ბაზის დახურვის შემდეგ, ისლამმა ბედი ვაჭრობაში სცადა,მაგრამ არ გაუმართლა, ვალებში ჩავარდა, რის ვაი– ვაგლახით გადაიხადა.მას შემდეგ ოჯახის სარჩენ ფულს ტაქსაობით შოულობდა.
თავიდან ცივად უარყო ისლამის წინადადება, შემდეგ კი იძულებული იყო დათანხმებულიყო. თავიდან ძალიან ეჩოთირებოდა, ნაცნობ მეგობრებს ხვდებოდა, ანდა მას იცნობდნენ. ფულის აღება ეთაკილებოდა.ერთხელ უნამუსო კლიენტი შუა გზაზეც კი ჩამოსვა და სახლში დაბრუნდა, მაგრამ მეუღლისა და შვილების განცვიფრებულ, კითხვის ნიშნით განმსჭვალულ მზერას ვერ გაუძლო და ისევ საჭეს მიუჯდა. უთქვამთ, „დრო ყველაფრის მკურნალიაო" და ისიც შეეჩვია თავის ახალ მდგომარეობას, კლიენტებს, სამუშაოზე ახალ მეგობრებს. მათ შორის ყოფილი რაიკომის თანამშრომლები, ინჟინრები, ექიმები იყვნენ.
...... ავტომობილის მინაზე კაკუნმა ფიქრებს მოსწყვიტა. უცხოელები იყვნენ. მსუქანი, დაბალი მამაკაცი და საშუალო ტანის გამხდარი ქალი. ხელში რამდენიმე სავსე პაკეტი ეჭირათ.„პლიზ ,პლიზ " თქვა ქალმა და უკანა, მარჯვენა კარი გამოაღო. ქალი შეეცადა მიეხვედრა, რომ ქალაქისკენ მიდიოდნენ.მეტროს შემოუარა და „მოსკოვის" პროსპექტზე გავიდა.სარკეში შეამჩნია ,რომ კაცი იღეჭებოდა ,გაიფიქრა „ესენიც ბევრს ჭამენ".პაკეტში ქექვის შემდეგ, ამერიკელმა ფახლავა ამოიღო და ყლაპვა დაიწყო, თითქმის დაუღეჭავად.

სრულად ნახვა
Категория: მოთხრობა | Просмотров: 839 | Добавил: varse9788 | Дата: 05.06.2011 | Комментарии (0)

ორის ბიშოპი, კორნელის უნივერსიტეტის რომანულ ლიტერატურის პროფესორი, სწორედ ის პიროვნება გახლდათ, რომლის ინიციატივით საუნივერსიტეტო კომისიამ ვლადიმირ ნაბოკოვი რუსული ლიტერატურის პროფესორის თანამდებობაზე მოიწვია. აქედან დაიწყო ნაბოკოვისა და ბიშოპის მეგობრობა, რომელმაც ოცდახუთ წელს გასტანა. ქვემოთ გთავაზობთ ბიშოპის მოგონებებს ნაბოკოვის შესახებ, რომლებიც მწერლის სამოცდაათი წლისთავისთვის დაიწერა.

დაახლოებით 1941 წელს ნაბოკოვის (ჩემი ამერიკული წარმოთქმის გამო ოდნავ შეცვლილი) გვარი საკუთარი ცნობიერების ნაწილად ვაქციე. მის მიერ \\\"ატლანტიკ მანსლიში\\\" გამოქვეყნებულმა მოთხრობებმა (ახლა ეს უკვე კლასიკაა) მომაჯადოვა აღქმის უჩვეულო სიმძაფრითა და ბრწყინვალე სტილით. ნაბოკოვის ზოგიერთი ფრაზა ახლაც მანუგეშებს ხოლმე, როდესაც ღამღამობით ნათელხილვები ძილს მიფრთხობს. სწორედ იმ დროს ფილიპ მოზლიმ, რომელიც კორნელის უნივერსიტეტში რუსეთის ისტორიას ასწავლიდა, მირჩია, აუცილებლად მოგვეწვია უნივერსიტეტში ნაბოკოვი. აქ მის გვარს კარგად იცნობდნენ: ვლადიმირის ბიძაშვილი, ნიკოლაი (\\\"ბაგაჟის\\\" ავტორი) თანამშრომლობდა მახლობელ ველს-კოლეჯში, იგი მუსიკის შესანიშნავი პედაგოგი გახლდათ. ერთხელ (მგონი, 1944 თუ 1945 წელს) ითაკას თვით ნაბოკოვიც ეწვია და მოხსენებით წარდგა (დიდი წარმატებით) \\\"წიგნისა და თასის\\\" სტუდენტურ კლუბში (არ ვიცი, ვინ ითავა ამ შეხვედრის მოწყობა. იმხანად იქ არ ვიმყოფებოდი).
ომის დამთავრების შემდეგ დამნიშნეს იმ კომისიის თავმჯდომარედ, რომელსაც დაევალა ღირსეული კანდიდატის შერჩევა სლავური ლიტერატურის პროფესორის თანამდებობის დასაკავებლად. კომისიამ \\\"ასპარეზს\\\" თვალი გადაავლო და \\\"შეამოწმა\\\" პრეტენდენტთა მონაცემები. არჩევანი შევაჩერეთ მაღალი სამეცნიერო ხარისხების მქონე რამდენიმე პიროვნებაზე. ერთ-ერთი კანდიდატი იყო ნაბოკოვი, რომელიც ჰარვარდის უნივერსიტეტში პეპლების კოლექციის მცველად მუშაობდა და, ამასთან, უელსლის კოლეჯში მიჰყავდა ლიტერატურული დაოსტატების კურსი. მის ერთადერთ ლიტერატურათმცოდნეობით ნაშრომს წარმოადგენდა მონოგრაფია გოგოლის შესახებ. ეს თხზულება გენიალურ, თუმცა - ექსცენტრიულ თხზულებად ითვლებოდა. სიტუაცია მართლაც რომ განსაკუთრებული იყო. ნაბოკოვს არც ასპირანტურა დაემთავრებინა, არც მაღალი სამეცნიერო ხარისხი ჰქონდა მოპოვებული. მიუხედავად ამისა, კომისიის წევრებმა ის ითაკაში მოიწვიეს და მოიხიბლნენ ნაბოკოვის ერუდიციითა და დახვეწილი მსჯელობით. კომისიაში შემავალი ცალკეული პიროვნებების ყოყმანის მიუხედავად, უნივერსიტეტმა მაინც შესთავაზა ნაბოკოვს სლავური ლიტერატურის ადიუნქტ-პროფესორის ადგილი. ის 1948 წელს შეუდგა მუშაობას და კორნელის უნივერსიტეტში დარჩა 1959 წლამდე.
ნაბოკოვი კითხულობდა რუსული ლიტერატურის საშუალო სირთულის კურსს და, აგრეთვე, სპეცკურსს მის მიერ შერჩეულ თემაზე: \\\"პუშკინის შემოქმედება\\\" ან \\\"მოდერნიზმი რუსულ მწერლობაში\\\". ის თაყვანს სცემდა დიდებულ რუსულ ენას და უკმაყოფილებას გამოთქვამდა, როდესაც ცუდად მომზადებული სტუდენტები ამ ენას ამახინჯებდნენ. ამერიკელი სტუდენტების მიერ ოჯახებიდან შეთვისებულ პოლონურსა და უკრაინულ აქცენტებს, მათ აბნეულ ლუღლუღს ნაბოკოვი პირად შეურაცხყოფად ღებულობდა (ამასთან, ეს იყო სრულიად კანონზომიერი სიტუაცია: სტუდენტთა უმრავლესობა რუსულ ენას სწავლობდა მხოლოდ ერთი წლის განმავლობაში და უფლება არა გვაქვს, გავაკრიტიკოთ პირველი სასწავლო წლის შესავალი კურსი მისი ელემენტარულობის გამო). ვლადიმირი არ მიმართავდა პედაგოგიურ სამყაროში ფართოდ გავრცელებულ პრაქტიკას: თუ სტუდენტები ვერ ერევიან დავალებებს, პროფესორები მათ დატვირთვას უმცირებენ და საკუთარ ნერვებს ზოგავენ.
ულ სამყაროს. მწერალს აინტერესებდა ადამიანის ქცევა და არა - ამა ქვეყნის ძლიერთა ფუჭსიტყვაობა.

სრულად ნახვა
Категория: ესე | Просмотров: 687 | Добавил: varse9788 | Дата: 05.06.2011 | Комментарии (0)


  Findout.Com - © 2019